|
|  |
Развіццё
КБВА ў гады "Халоднай вайны"
|
У
50-я і наступныя гады Беларуская ваенная акруга - адна з буйнейшых
ваенных акруг Узброеных Сіл СССР - ператвараецца па-свойму ў
доследную базу для асваення новых узораў узбраення і баявой
тэхнікі. Гэта акалічнасць вызначалася, перш за ўсё, тым, што
БВА практыкавала найважнейшы (заходні) стратэгічны напрамак
краіны.
У сувязі з аператыўным прызначэннем БВА і яе роляй
як доследнай базы на асваенні новых узораў узбраення і баявой
тэхнікі ўсе новыя віды яе накіроўваліся ў першую чаргу ў войскі
акругі, пасля іх асваення асабовым складам і палявой праверкі
на шматлікіх занятках, вучэннях, буйнейшымі з якіх сталі манеўры
"Днепр" (1967), "Дзвіна" (1970) і шэраг
іншых. Вопыт, атрыманы ў БВА, перадаваўся войскам іншых ваенных
акруг, якія таксама пачыналі аснашчацца новым узбраеннем.
За вялікі ўклад ва ўмацаванне абарончай моцы СССР
і яго ўзброенай абароны, поспехі ў баявой і палітычнай падрыхтоўцы
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 28 лютага 1968 года
Беларуская ваенная акруга была ўзнагароджана ордэнам Чырвонага
Сцяга.
Цікавы, у якасці прыклада, ход развіцця радоў войскаў.
Так, галоўнымі накірункамі ўдасканалення артылерыі з'яўляліся
павелічэнне дальнасці і дакладнасці стральбы. У гэты перыяд
у войскі акругі паступілі новыя, больш удасканаленыя дальнабойныя
артылерыйскія сістэмы - 130 мм гарматы М-46 і 152- мм гарматы
М-47, 122 мм гарматы Д-74 і 152 мм гарматы Д-20, а таксама -
цяжкі 240 мм мінамёт - магутны сродак разбурэння абарончых збудаванняў,
122 мм гаўбіца Д-30 і 85 мм супрацьтанкавая гармата Д-48, якая
аснашчана начным прыцэлам і мае штатныя кумулятыўныя снарады
вялікай бронепрабівальнасці, 85 мм самаходная супрацьтанкавая
гармата СД-44, 70 мм супрацьтанкавая гармата БС-3, баявыя машыны
рэактыўнай артылерыі БМ-14, БМД-20 і БМ-24, рэактыўныя боепрыпасы
другога пакалення - турбарэактыўныя асколачна-фугасныя і фугасныя
снарады. Навейшымі артылерыйскімі сістэмамі з'явіліся сучасныя
комплексы артылерыі: 122 мм самаходная гаўбіца 2С1 "Гваздзіка"
і 152 мм самаходная гаўбіца 2С3 "Акацыя", а таксама
рэактыўныя сістэмы залпавага агню "Град", "Ураган"
і "Смерч".
Акрамя таго, на ўзбраенне артылерыйскіх падраздзяленняў,
часцей і злучэнняў у розны час паступілі: радыёлакацыйныя станцыі
СНАР-1 ("станцыя наземнай артылерыйскай разведкі")
і АРСВМ-1 ("артылерыйская радыёлакацыйная станцыя выяўлення
мінамётаў"), разведвальныя пераносныя станцыі РПС, гукаметрычныя
станцыі СЧ3-6, назіральныя артылерыйскія рухомыя пункты АПН-1,
рэактыўныя самалёты-разведчыкі Іл-28Р, артылерыйскія цягачы
новых узораў, гусенічныя спецыяльныя артылерыйскія цягачы, а
таксама іншая ваенная тэхніка і ўзбраенне.
У Сухапутных войсках, асабліва ў артылерыі, і Войсках
СПА шырокае ўкараненне атрымала электронна-вылічальная тэхніка,
а таксама аўтаматызаваныя сістэмы кіравання.
У 70-х гадах на беларускай зямлі ўпершыню ў гісторыі быў выпрабаваны
і пастаўлены на баявое дзяжурства ЗРК С-300, а лётчыкамі СПА
асвоены самалёты Су-15, Міг-25, зенітнымі часцямі акругі - ЗСУ
"Шылка", ЗРЛК "Тунгуска" і іншыя, па многіх
сваіх характарыстыках і да гэтага часу перавышаючыя аналагічныя
замежныя ўзоры.
Паколькі размова зайшла аб ракетнай зброі, да месца
прыгадаць, што наша рэспубліка таксама мае вядомыя адносіны
да яго зараджэння. Яшчэ ў XVII стагоддзі (1650 г.) ураджэнец
Віцебска Казімір Семяновіч выдаў у Амстэрдаме кнігу "Вялікае
майстэрства артылерыі", у якой выказаў цэлы шэраг навуковых
вывадаў і прапаноў, новых для таго часу. Працуючы ў асноўным
у галіне артылерыі, пiратэхнiкi i феерверкаў, ён упершыню выказаў
асновы некалькiх арыгiнальных канструкцый ракет, у тым лiку
шматступенчатых. А ў 1814 годзе выдатны рускi артылерыст i вучоны
генерал А.Д.Засядзька пачаў практычную работу над стварэннем
розных тыпа ў баявых ракет i ўжо ў 1817 годзе прадэманстрыраваў
iх дзеянне ў Пецярбургу. Ракеты выраблялiся ў пiратэхнiчнай
лабараторыi, спецыяльна створанай iм у Магiлеве. Гэтыя работы
сталi асновай вытворчасцi ракет для рускай армii. Праз гады
на ўзбраенне РВ i А Сухапутных войскаў БВА паслядоўна паступiлi:
тактычныя ракеты "Луна", "Луна-М", "Точка"
i iншыя, аператыўна-тактычныя 8К11(Р-170), 8К14(Р-300), "Темп"
(Р-900) i гэтак далей.
Атрымала далейшае развiцце бранятанкавая тэхнiка.
У пасляваенныя гады (1946-1960) у войскi БВА пачалi паступаць
сярэднiя танкi Т-54 i Т-55, цяжкiя - ІС-4, Т-10, ІС-2М, ІС-3М,
лёгкi плаваючы танк ПТ-76. Тады ж былi прыняты на ўзбраенне
самаходныя артылерыйскiя ўстаноўкi (САУ): цяжкая, сярэдняя зенiтная,
легкiя авiядэсантныя, а таксама бронетранспарцеры рознага прызначэння.
З 1961 года на ўзбраенне паступiлi асноўныя танкi
Т-62, Т-64 i Т-72, баявая машына пяхоты БМП-1 i баявая машына
дэсанта БМД-1, новыя БТРы. На ўзбраенне мотастралковых войскаў
- высоканадзейныя, малагабарытныя, легкiя ўзоры стралковай зброi:
пiсталет Макарава i Сцечкiна, аўтаматы АК i АКМ, самазарадны
карабін СКС, ручныя кулямёты і станковы ПКС, самазарадная скарастрэльная
вiнтоўка СВД, зенiтна-куляметныя ўстаноўкi, ружэйныя гранатамёты
i iншае ўзбраенне. |
|
|
|
|
|
